एक कविता द्या मज आणुनि
वाचीन मी जी प्राणपणाने,
भेदून टाकील सगळी गगने
तीव्र तिच्या त्या शब्दसंभाराने
एक कविता द्या मज आणुनि…
कविते, कुठे लपली होतीस
तुझ्या शब्दांचे बाण घेउनि?
कविते, कुठे लपली होतीस
परिस्थितीची जाण घेऊनि?
जुनीच ताकद पुन्हा मिळाली
जणू तुझ्या आशयाला नव्याने
एक कविता द्या मज आणुनि…
कुणी हिणवती, म्हणती
कविता हे शस्त्र कमजोरांचे,
कुणा वाटते जिकडे तिकडे
तण माजले कागदी विचारांचे,
अशा मडक्यांची घ्यावी परीक्षा
वाजवुनि आता कुंभाराने
एक कविता द्या मज आणुनि…
शब्द रोखुनि बघती त्यातून
कधी स्पृहाची कविता होते,
वर्तमानाचे वास्तव सांगत
दाहक दाहक जाळत जाते,
असंतोषाच्या लाख चुली
पेटतील शब्दांच्या विस्तवाने
एक कविता द्या मज आणुनि…
विंदांच्या कवितेतले सब घोडे
बारा टक्क्यांनी विकले गेले,
देणाऱ्यांचे हात रिकामे झाले
तरी घेणारे हात पसरत गेले,
तोच रस्ता, तोच पाय, तोच खड्डा
खोदला त्याच त्याच कुदळीने
एक कविता द्या मज आणुनि…
कहते है भगवान की लाठी में
आवाज नही है होती,
पर अतुल की कविता में
पुलिस की लाठी है रोती,
दिव्याने दिवा पेटतो तसा
शब्दही पेटतो शब्दाने
एक कविता द्या मज आणुनि…
कुसुमाग्रज म्हणाले, लढ;
पण हात ठेवायाला पाठ नाही,
कोलंबस गातोय गर्वाचे गीत
पण मान त्याची ताठ नाही,
विश्वाला झाली क्षयाची बाधा
पृथ्वीच्या नव्या प्रेमगीताने
एक कविता द्या मज आणुनि…
इतिहासाची तलवार घेउनि
कोल्हे अमोल लढती जरी,
अटीतटीच्या वेळी त्यांच्या
कवितेचा कागद येई करी,
व्यवस्थेच्या छाताडावर आता
होतील वार शब्दांच्या भाल्याने
एक कविता द्या मज आणुनि…
काढूनि चष्मा डोळ्यांवरचा
मर्ढेकरांनी पुन्हा पाहावे,
पापा-पुण्याची करीत मोजणी
बोरकरांनी गंगौघाचे पाणी प्यावे,
आणि गळण्या नकार द्यावा
पक्व झालेल्या फळाने
एक कविता द्या मज आणुनि…
वाटले होते सुकली, आटली सरिता
वाटले होते संपली, हरली कविता,
जंतर मंतर कुणी हे केले
कवितेला पालवी फुटली,
आषाढातला पाऊस लेवून
ती हिरवी हिरवी नटली
आणि विव्हळली मग ती
सभोवताली पाहून दुःखाने
एक कविता द्या मज आणुनि…
कोठे होते सुरू आणि संपते कोठे
कविता, तिलाही ठाऊक नाही,
ती प्रेमळ आहे, कधी कठोर आहे
पण खोटी खोटी भावुक नाही,
केशवसुत, झूठ बोलू नका
स्पष्ट सांगा, काय म्हणायचे होते
तुतारी बितारी नव्हे, तुम्हाला
‘एक कविता आणून द्या’ म्हणायचे होते…

